نسیم خنک بهاری به روح تازگی و عطر شکوفه های رنگارنگافکارم را به نقطه های دوری از خاطره ها سوق میداد.
   

در اوج عطش جوانی ام دست و پا میزدم و روزهای سخت تنهاییم را بی هدف تر

 از دیروز ادامه میدادم.

همیشه در افکار هم نسل هایمان جفت بودن یگانه ترین خواسته ی درونی بود.
 

و من هم یکی از زخم خوردگان همین نسل آتش گرفته بودم.  

در خیالم هوای پرواز داشتم ولی نمیدانستم که پرواز کردن آسان نیست و داشتن بال

 های قوی لیاقت میخواهد.

دوست داشتم بال باشم برای کسی که آرزوی پرواز دارد.

ولی چه بسا که نه او اهل پرواز بود و نه من دنبال روح تازه برای یک عمر همسفری در آسمان خدا.

دریای دلم با دیدنش به تلاطم افتاده بود و در رویاهایم اورا همان پرنده ی زندانی تصور کردم.

یادش خوش باد ؛ چه روزهای بارانی بود برایمان
 

قدم زدن ها ، خنده ها ، شادی ها ، جشن ها و …
 

در همه ی خوبی ها همراهم بود ، کنارم بود ، هم نفس بود ، یارم بود.

ولی امان امان
 

امان از روزی که به دردی ، آهی ، زخمی دچار شوی .
   

دلت مرگ بخواهد و روزهایت در اتاق سرد و سخت تنهایی حبس شود.

دست هایت بی توان و دلت مملو از غم باشد ، خدایت کوچک و قدم هایت تنها باشد.

عجب دردناک است که در این فرصت های غم آلوده تنها باشی ، دردناک تر از ان این است که قفس دلت خالی شود.  

ناتوانی جسمی دردی برایم نبود ، دلم از ناتوانی انتخاب و تصمیم به آتش کشیده

 میشد.

دیگر نمیتوانستم در نقش بال باشم برای مرغی که عاشق پرواز است.
 

ولی میتوانستم باز هم کنارش باشم ، عزیزش باشم همراهش باشم.

امان از اینکه 

نمیدانستم پرنده نیست و علم پرواز را ندارد.
 

طفلکی مرغ بود و من باز هم دلم به بودنش خوش بود.

ولی همان مرغک خانه ی تنهایی ها هم پرید ،نه با بال های رنگین ،بلکه خروس

 های زشت محله مان اورا به هوای یک پرواز بی نظیر دزدیدند.
 

و در پرتگاهی از تاریکی ها سقوطش دادند.

و من ماندمو یک زندان
 

زندانی که اسارت در پشت میله هایش معنایی ندارد.

 منبع : سایت تنهایی